Fotoshot

De jachthaven van Vannes is eigenlijk een soort pijpelaatje: het ligt aan weerszijden van een kanaal, dat aan alleen nog maar aan 't eind ervan door een weg wordt gescheiden van het oude centrum. Als we aan komen varen, nemen we een mooi plekkie vlak voor de capitainerie (havenkantoor). Pas later zien we dat we voor een voetgangersbruggetje liggen, die nadat de haven op slot gaat (ivm het tij), de ene zijde van de haven met de andere zijde verbindt. Hordes toeristen lopen een groot gedeelte van de dag over dit bruggetje.

Omdat Vannes een directe veerverbinding met Zuid Engeland heeft, komen er veel Engelse toeristen in Vannes. Engelsen zijn nogal chauvinistisch (overigens niet als enigste) en omdat wij een Engelse boot hebben, hebben we redelijk wat bekijks en krijgen we af en toe complimenten. Een echtpaar gaat nog een stapje verder. Ze vragen aan Nico of ze foto's van onze boot mogen maken. "Of course, no problem". Nou hebben onze voorgangers een opstapje laten staan, waar wij nu gebruik van maken om iets makkelijker op de kade te komen. De beste man gaat op het opstapje staan met een voet op voetrailing, neemt allerlei poses aan en zijn vrouw schiet er goed op los met haar camera. Dolgelukkig bedanken ze Nico voor de mooie achtergrond. Wij lachen er later hartelijk om: wij zijn niet zo fotogeniek, maar onze boot wel! :)

Een kaarsje voor oma

In de familie wordt er altijd hartelijk gelachen om mijn geografisch onvermogen. De kinderen hadden het al vroeg in de gaten: “Als mamma twee de hoek om is gegaan, is ze al de weg kwijt”. Op vakantie heb ik altijd een extra uitdaging, want in iedere nieuwe stad/dorp/gehucht is het voor mij een hele uitdaging om de weg naar een boulangerie of supermarkt te vinden. In Vannes was ik daar al 3 keer langsgelopen of er echt binnen geweest. En ja hoor, ook de vierde keer moest ik met m’n beste frans de weg vragen.

Maar daardoor kwam ik nu wel langs de St. Peter’s cathedral, waarvan de deur openstond. Het oudste deel van deze kathedraal stamt uit 1455. Nadien zijn er kapelletjes aangebouwd, vele delen verwoest en weer herbouwd. Ik vind het heerlijk om rustig door zo’n kerk (kathedraal of basiliek) te lopen, je ogen uit te kijken naar alle pracht en praal en zomaar even uit het hectische leven te kunnen stappen. Wonderlijk om iedere keer te ervaren dat er niet zoveel nodig is om van het drukke commerciele leven (in dit geval een drukke winkelstraat) ineens in stille ruimte te komen en dan ook gelijk andere prettige gedachten te krijgen. Het terugschakelen vind ik minder aangenaam en duurt ook langer.

Dit is een van de redenen om in de vakantie minimaal 1 keer een roomskatholieke kerk te bezoeken, hoewel wij niet actief een religie belijden. In mijn jeugd ben ik gereformeerd opgevoed, totdat ik een recalcitrante puber werd en niets meer van de kerk wilde weten. Pas zo’n 15 jaar later kwam ik door Nico’s familie in aanraking met de roomskatholieke kerk.  Het heftige schoppen tegen de gevestigde orde was toen aardig afgezakt en ik vond de rituelen bij de RK indrukwekkend. Eén ervan heb ik overgenomen van mijn schoonmoeder, namelijk een kaarsje opsteken voor alle dierbaren, die overleden zijn. Zij ging na het overlijden van haar man regelmatig naar een soort klein bedevaartsoordje net over de Belgische grens om daar een kaarsje op te steken. Ondertussen is zijzelf ook alweer 8 jaar overleden. Haar graf hebben we nauwelijks bezocht in die periode, maar ik zal de kans niet laten lopen om een kaarsje voor haar en andere overleden dierbaren aan te steken.

Vannes

De Baai van Morbihan is een groot binnenwater, die wel 60 eilandjes omsluiten. Slechts 2 ervan zijn openbaar, en daar mag je dus aan land komen. De overige 58 zijn in particuliere handen. Gelukkig kan je afhankelijk van de windrichting op zeer veel plaatsen ankeren of aan een mooring gaan liggen. Voor de kust liggen nog 3 grote eilanden, die zeker in de zomervakantie maanden zeer druk bezocht worden. Alles bij elkaar wordt deze streek ook wel de Franse Gordel van Smaragd genoemd. Inderdaad is het er goed toeven en hebben we prachtig weer, zodat het in het zonnetje erg mooi eruit ziet.
Een van de aanbevolen plaatsen, die je bezocht moet hebben als je in de Baai van Morbihan vaart is Vannes. Een heel oude stadkern uit de Middeleeuwen, met vele oude gebouwen  en een levendig centrum. Niet alleen het stadje is de moeite waard, ook het binnenvaren is een belevenis op zich. Je vaart door 'n zeer smalle strook, die ook nog eens begrensd wordt door de tijd. Slechts 2,5 uur voor tot 2,5 uur na hoog water kan je er komen, omdat anders te weinig water staat. Voor de stad ligt er een draaiburg, die alleen op gezette tijden open gaat.

Op het havenkantoor hangt er een schema van de openingstijden voor de komende maanden.
Het is een gezellige drukte in de stad, veel voorbereidingen voor het bezoek van de renners van de Tour de France op 12 juli en de festiviteiten van 14 juli. De viering van het ontstaan van de republiek wordt hier in het stadspark, tegen de vestingsmuur nagespeeld met een groot vuur als afsluitstuk.
Wij hoorden dat er op 11 juli ook nog een Moody anniversary wordt gevierd, wat opzich erg leuk is om ook mee te maken. We zitten een beetje in twijfel. Komen we hier volgend weekend terug of niet ...

Verder naar het oosten ( 4 en 5 juli)

We varen van Port Louis naar Trinity sur Mer, ook weer een zeilersdorp, waar vooral veel echte grote catamarans en trimarans gebouwd worden. s'Avonds lopen we de slenteren over de boulevard en bekijken we twee reuze exemplaren.

Ons eigen scheepje ligt er dan zeer bescheiden bij.

Daar vandaar gaan we de baai van Morbihan in, die vooral bekend staat om z'n stroming aan de ingang. Even rekenen en zorgen dat je met stroom mee naar binnen wordt geslurpt. Bij de ingang viel het wel op dat we een van de zeer weinige schepen waren, die erin gingen ipv eruit. Hoewel we een snelheid door het water van 6 knopen maakten, verplaatsen we ons slecht 1,5 knop over de grond. Kortom een van ons had een misrekening gemaakt en verkeerd op de getijdentabel gekeken. Ipv de vloedstroom zaten we midden in de ebstroom en moesten we alle motor power bij zetten om niet achteruit te gaan ipv vooruit. Gelukkig is er vlak voor de echte ingang nog een klein baaitje, Port Navalo, waar we toen maar even een paar uur gewacht hebben. We hebben het zondag-uitje, de rommelmarkt bezocht (stonk net zo stoffig als bij ons :) en hebben geheel volgens Franse gewoonte heerlijke Moulus met frites gegeten tussen de middag. Na een paar uur zagen we dat de stroming omgedraaid was en zijn we de rivier Auray opgevaren tot een mooring bij het plaatsje Bono.

Wandeling gemaakt, oa gelopen over een oude loopbrug en ijsje gehaald.

Een vergissinkje ...

Vanwege het toch wat frisse zeewater heb ik in Lorient een shorty (korte neopreen surfpak) gekocht met groene voorstukken. In Port Louis probeer ik em uit. Zit als gegoten en ben binnen 2 min door. Geweldig!
Nico is niet zo'n zwemmer, als 't water warm genoeg is, drijft hij vooral wat rondjes en als het echt niet anders kan, dan wil hij weleens een zwemslag maken. Maar hij vindt het wel erg leuk om vooral iemand onverwachts te benaderen en te laten schikken. Ik, daarentegen, hou wel van een stukkie zwemmen.
Nico ziet groene stukjes van een shorty en benadert zo onopvallend mogelijk. Hij blijft erachter zwemmen en knijpt in de billen van de shorty. Een oude man draait zich om, kijkt verschikt op en vraagt in het Frans van hiervan de bedoeling was ....
Met schaamrood op de kaken, weet Nico geen Frans woord uit te brengen (ha, ha......)

Cultuur happen

Na anderhalve dag onthaasten begint het toch weer te kribbelen. We vertrekken van deze eilandengroep en varen in een paar uurtjes naar Lorient, een Franse zeilstad bij uitstek. Overigens valt het ons op dat de zeilsport in Frankrijk heel wat meer fans heeft dan wij in Nederland gewend zijn.
De aankomst bij Lorient is indrukwekkend, omdat de ingang aan stuurboordzijde gedomineerd wordt door een heel oude burcht

We bezoeken het museum complex City de la Voile Eric Taberly, genoemd naar de legendarische zeilheld Eric Taberly, die naam heeft gemaakt doordat hij in de vorige eeuw tig zeilwedstrijden rond de wereld gewonnen heeft. Ook voor niet zeilers is dit een zeer leuk, interactief museum. Museum 'nieuwe stijl', zeg maar. Echt een aanrader, als je in de buurt bent.
Omdat we vooroorlogse voorzieningen in de jachthaven aantreffen, vertrekken we de volgende dag naar de overkant, naar Port Louis, waar we het tegendeel ervaren. Plus een zeer vriendelijke ontvangst en een lieflijk Bretons dorpje. We bezoeken natuurlijk de burcht, waar ook weer 3 musea in gehuisvest zijn en nemen een duik in het water.

Luxe problemen

Nadat ik de vorige keer meer dan anderhalf uur ben bezig geweest om slechts 6 korte berichtjes op dit blog te krijgen, die ook nog eens helemaal 'ge-prefab'  waren (in Word docu opgezet - alleen plakken en knippen), ontga mij de lust een beetje.
Ook hebben we problemen met de nieuwe Go Pro, omdat de gratis Wifi verbindingen overal wel erg traag zijn en daarom moeite heeft om programma's te downloaden.
Hoewel het materiaal klaar is, laat het verfraaien van dit blog helaas op zich wachten. Geduld .....