Peluqueria ecologica ... als je haar maar goed zit

Ik waarschuw alvast vooraf .... mogelijk wordt dit een echt 'vrouwenpraatje'.

In een verwoede poging om mijn haar te laten groeien, loop ik al enkele weken in twijfel of ik nu wel of niet een kapper moet gaan bezoeken. Hoe leg je in het Frans of Spaans uit, dat je wel geknipt wil worden, maar er mag eigenlijk niets af (un petit peu? of un poco?) en zal ik die pony nu wel of niet verder laten doorgroeien? (Wat een lastige 'levensvragen'? ) Ik ben al een heel eind, maar de tol die ik ervoor betaal is of hele dagen een pet op of een bus haarlak erin (tip van vriendin). Tel daarbij zon en zeewater op en mijn haar raffelt, klit en breekt. Bij iedere borstelbeurt heb ik het idee dat er meer haar in de borstel zit dan dat er nog op mijn hoofd overblijft.

s'Avonds om 19 uur zie ik in Getxo een aardig zaakje. Hoewel er op de deur staat dat ze om 19 uur sluiten, zie ik ze binnen nog bezig met kapwerk. Een van 2 kapsters spreekt goed Engels en vertelt dat ik de volgende dag geknipt kan worden.

Douchen

In de baai van Gexto en Portugaleze (voorsteden van Bilbao) liggen we enkele dagen voor anker. Dat geeft vrijheid en rust, maar qua voorzieningen ben je op jezelf aangewezen. Soms kan je tegen betaling gebruik maken van de sanitaire voorzieningen van een jachthaven, maar dat is meestal een uitzondering.
Wij hebben aan boord een 40 l. boilertje, die gevoed wordt door 220 V of een klein half uurtje de motor stationair laten draaien.
Een van de ochtenden worden we wakker van een stevige regenbui. Mijn reflex is omdraaien en nog een uurtje doorgaan. Hopen dat het dan overgewaaid is. Helaas is dit niet het geval en besluit om er dan maar dankbaar gebruik van te maken. Douchen op het achterdek. Het ging goed totdat ik helemaal ingezeept stond en de regen overging in zeer geringe miezel. Kon ik nog naar beneden om 't zeep af te spoelen...

Bilbao

Het is weer tijd voor een dagje cultuur. Ik heb een aantal bezienswaardigheden uitgezocht en we bekijken wel hoever we komen. Allereerst bekijken we de hangbrug bij Portugalese. Nico maakt nog een tripje bovenop de brug, ik zie het prima vanaf de onderzijde (ha, ha).
Natuurlijk mogen we het Guggenheim museum niet overslaan. Eerst fotograferen net als iedere andere toerist uitvoerig de buitenkant.

Naar Baskenland

De volgende 2 dagen zeilen we in dagtripjes naar Baskenland en bereiken de hoofdstad Bilbao. Tenminste  ... bijna, want je kunt met een jacht niet tot aan deze stad komen. We ankeren bij de voorsteden Portugelese en Gexto. Onderweg hebben we goed weer en eenmaal ankeren voor een paar uurtjes bij een baaitje, waar ik mijn zwemslagen weer mag oefenen. Nico past natuurlijk op de boot (ha, ha ...).

Daarna hebben we een rustig dagje aan boord door de 3 fronten, die ons passeren en veel nattigheid naar beneden geven. Dit kon niet uitblijven, omdat het steeds warmer en benauwder werd.

We liggen weer voor anker voor de boulevard: echt een moordplekkie. Gaan met de dingky naar de kant bij de jachthaven. Omdat dit een afgesloten stuk is, worden we behendig om over het hek te klimmen en langs de reling te lopen om bij ons bootje te komen. Misschien een beetje omslachtig, maar het geeft wel een veilig gevoel. Hoewel ... als wij het kunnen, kunnen anderen het ook.

3de autodag

s'Morgens is het grauw en grijs, we kijken elkaar aan en onze blik zegt al genoeg. Geen Pico vandaag. We rijden lekker in westelijke richting langs de kust en bezoeken 3 havenplaatsjes. De meeste haventjes zijn namelijk gedeeltelijk droogvallend en we willen graag zien of wij er met ons diep stekend jacht ergens (langs) kunnen liggen of ankeren. Waarschijnlijk zal dat dit jaar niet gebeuren, maar toch wel ergens in de komende jaren. We zijn ondertussen verslingerd geraakt aan dit vaargebied en brainstormen wat af om mogelijkheden te bedenken hoe we een van de volgende jaren hier weer in deze omgeving kunnen varen. De pilots zijn niet altijd up to date, zodat het fijn is als je zelf gezien hebt hoe de locale omgeving eruit ziet voordat je een vreemde haven binnenvaart.
Het wordt een heerlijke dag met hier een kopje koffie, dan een lunch, vervolgens weer een bakkie, een wijntje en weer het warme eten. Wat kan het leven toch eenvoudig zijn!

Van oud ijzer heeft een kunstenaar diverse speeltoestellen gemaakt.

 

 

Picos d'Europa

De volgende dag rijden we weer het binnenland in, nadat we nog even het oude kasteel van San Vicente hebben bekeken.

We rijden naar Fuente De, waar je met een kabelbaan zo'n 750 m omhoog kunt komen en van daaruit wandelingen in de bergen kan doen. Het is al te laat in de middag om nog een dagtocht aan te vangen. Morgen is er volgens de Nederlandse VVV info dame slecht weer voorspelt, maar dat kan boven in de bergen zomaar anders uitpakken. We twijfelen: nu wel of niet boven kijken? Na een ijsje besluiten we toch naar boven te gaan, een tochtje te maken naar de dichtstbijzijnde hut en dan weer terug met de kabelbaan. Als het ons goed bevalt, komen we morgen om 9 uur terug voor een serieuze dagtocht. In de kabelbaan schijnt het erg mooi geweest te zijn. Ik kan het niet beamen, want mijn blik was gericht op de rug van Nico en had twee handen nodig om hem zowel bij z'n schouders als bij zijn broekriem beet te houden. Ik heb nl. hoogtevrees en dat ik in zo'n gondel ben gegaan is al een hele overwinning opzich.

We wandelen anderhalf uur door het ruige landschap. Onderweg komen nog een aantal grote runderen tegen, die midden op het pad blijven staan. Ik ben ook niet zo'n dierenheld en heb weer Nico's steun hard nodig om vooral door te lopen.

Eigenlijk is het de bedoeling om in het historische stadje Potes een hotelletje te zoeken. Maar het is er zo ontzettend druk, dat we er van af zien. En automatisch rijden we richting kust. Het is maar 1,5 uur rijden en door dit mooie landschap ben je er zo.We overnachten in Llanes: lekker lobster gegeten aan de haven, maar stadje zelf is ook weer erg toeristisch.

Tripje binnenland

Inmiddels hebben we gelezen dat het mooiste stukje kustlijn met op de achtergrond het gebergte van de Pictos d"Europa westelijk van ons ligt. Maar we willen ook nog enkele plaatsen oosterlijk aandoen en onze tijd hier is beperkt.
En omdat we ook nog een mooie grot willen bezoeken, huren we voor 3 dagen een auto en gaan 't binnenland in. Tenminste dat was de bedoeling.

We bezoeken als eerste de grotten van El Saploa. Wat een prachtige tocht ondergronds. Behalve de gebruikelijke kleuren wit, rood en groen, zien we zelfs zwarte 'druipers' hangen. Natuurlijk staan er ook nog genoeg omhoog.

Na het bezoek rijdt de auto als vanzelf richting kust. In de pilot (vaargids) stond er een mooi fotootje van het volgende oostelijke havenplaatsje en omdat dit maar 25 km verderop is, besluiten we daar een hapje te gaan eten. Het wordt een uitgebreide fruit de mer schotel in San Vicente de la Barquera. Behalve een heerlijke maaltijd (waar we overigens de rest van de dag genoeg aan hadden), is het ook een schattig havendorpje, waarvan de helft van de haven droogvalt bij eb. Aan de overkant is een strandje en gelukkig heb ik op het allerlaatste moment nog een badpak ingepakt. Afdrogen doe ik met m'n spijkerjasje.
Omdat we geen afscheid kunnen nemen van dit dorpje en het water, boeken we een hotelletje op het uiterste puntje van de haven, zodat we een geweldig uitzicht hebben op het dorp, de haven en de zee.

s'Avonds is er een feest met een 3 uur durende optreden van een grote band met verschillende zangers, dansers, die werkelijk heel veel muziekstijlen ten gehore brengen. Helaas niet allemaal even zuiver, maar ach ... wat geeft het!