Ook op Guernsey is het zondags stilletjes. s'Middags bezoeken we eindelijk eens het Cornet Castle, een middeleeuws slot bij de ingang van de haven. Het is er gezellig druk, omdat er een middeleeuws festival wordt gehouden. We krijgen uitleg over de strijdwapens en de uitrusting van de soldaten in die tijd. Enkele heren lopen in deze strijduniformen en geven uitleg hoe er toentertijd oorlog gevoerd werd, vooral de technieken zijn allerminst fijn- en zachtzinnig.
Nico mag ook nog even zo'n beschermend hoofddeksel uitproberen en moet toegeven dat lichtgewicht materiaal nog niet voor handen was.
(foto komt nog).
vrijdag 4 september 2015
An English way of communication
Onmenselijk vroeg (02.00 uur) moeten we vanuit l'Aber Wrach vertrekken om het tij mee te hebben. Maar eenmaal buiten gaat 't heerlijk. We zeilen bijna de hele dag en bespreken nog de mogelijkheid om direct door te gaan naar Cherbourg ipv Guernsey. Het is echter zaterdagavond en we weten dat er op zondag weinig te beleven valt in Franse steden. Dan toch maar even een pintje halen op Guernsey.
In de buitenhaven van Guernsey ligt een zeilboot van het merk Oyster 57,5. Dat is best wel een mooie grote boot van zo'n 17,5 meter. Tussen onze gewone schepen, valt zo'n groot schip op, zeker omdat de mast en de uiteinden van de zalingen (horizontale zijstukken van de mast) verlicht zijn met LED lampjes. Een van die LED lampjes op een zaling is uitgevallen en ik grap al tegen Nico of hij niet even de eigenaar kan waarschuwen dat onze steigerlantaarn wat flauwtjes is.
De havenmeesters van Guernsey varen rond in dingky's en zij wijzen ieder binnenkomend schip een plaatsje aan. Zeker in het seizoen als het druk is, moet er 'aangebouwd' worden: schepen worden aan elkaar, langszij vastgemaakt. En je moet over het voordek van een ander schip om op de steiger te komen.
Zondagnamiddag meert er een 10 m. zeilboot langs de 17,5 m. Oyster aan. De gedistingeerde Engelse oude heer van de Oyster maakt geheel op Engelse wijze duidelijk dat hij niet gediend is van een buurman. Zonder boos te worden, geeft hij overdreven te kennen dat hij eerst op de hoogte gesteld had moeten worden van het feit dat er een andere boot naast de zijne gelegd kon worden. De avond ervoor had hij kunnen zien dat het op alle steigers 2 a 3 rijen dik lag. De betreffende havenmeester haalde zijn schouders op en vertrok zonder een woord erover vuil te maken. De mensen van de 10 m boot hielden wijselijk hun mond en de gedistingeerde heer .... hij drop af en moest genoegen nemen met een voldongen feit.
In de buitenhaven van Guernsey ligt een zeilboot van het merk Oyster 57,5. Dat is best wel een mooie grote boot van zo'n 17,5 meter. Tussen onze gewone schepen, valt zo'n groot schip op, zeker omdat de mast en de uiteinden van de zalingen (horizontale zijstukken van de mast) verlicht zijn met LED lampjes. Een van die LED lampjes op een zaling is uitgevallen en ik grap al tegen Nico of hij niet even de eigenaar kan waarschuwen dat onze steigerlantaarn wat flauwtjes is.
De havenmeesters van Guernsey varen rond in dingky's en zij wijzen ieder binnenkomend schip een plaatsje aan. Zeker in het seizoen als het druk is, moet er 'aangebouwd' worden: schepen worden aan elkaar, langszij vastgemaakt. En je moet over het voordek van een ander schip om op de steiger te komen.
Zondagnamiddag meert er een 10 m. zeilboot langs de 17,5 m. Oyster aan. De gedistingeerde Engelse oude heer van de Oyster maakt geheel op Engelse wijze duidelijk dat hij niet gediend is van een buurman. Zonder boos te worden, geeft hij overdreven te kennen dat hij eerst op de hoogte gesteld had moeten worden van het feit dat er een andere boot naast de zijne gelegd kon worden. De avond ervoor had hij kunnen zien dat het op alle steigers 2 a 3 rijen dik lag. De betreffende havenmeester haalde zijn schouders op en vertrok zonder een woord erover vuil te maken. De mensen van de 10 m boot hielden wijselijk hun mond en de gedistingeerde heer .... hij drop af en moest genoegen nemen met een voldongen feit.
Tijdsbeleving
Een normale vakantieduur is voor ons 3 weken. Nu we echter nog maar 3 wk hebben, lijkt dat zo kort. We zitten halverwege de Bretonse zuidkust en Nico wordt enigszins zenuwachtig. Hij wil mijlen maken. Maar ik wil nog zoveel zien. Ik vertrouw er wel op dat we het redden en vind het daarnaast minder belangrijk om nog dichterbij huis havenplaatsen te gaan bekijken. Die kunnen we ook immers makkelijk in een van de komende jaren doen. Wat mij betreft blijven we hier zo lang mogelijk en gaan dan in een paar grotere etappes naar huis. Maar voor Nico's standpunt valt ook wel wat te zeggen: denk maar aan de 'verwaaidagen'. Dus wordt het een compromis. We maken beiden een lijstje met plaatsen, die we nog willen bezoeken. Wonderbaarlijk staan veel overeenkomsten op.
De eerste week lijkt mijn voorstel meer uit te komen. We hebben genoeg wind, maar steeds tegengesteld en dus wordt het veel kruisen: veel mijlen op het log, maar weinig mijlen richting huis. Na zo'n anderhalve week komt daar verandering in.
De eerste week lijkt mijn voorstel meer uit te komen. We hebben genoeg wind, maar steeds tegengesteld en dus wordt het veel kruisen: veel mijlen op het log, maar weinig mijlen richting huis. Na zo'n anderhalve week komt daar verandering in.
vrijdag 14 augustus 2015
Zeilen is ook plannen wijzigen, deel 2
De volgende dag vertrekken we, net als velen anderen van de ankerplaats richting het kleine zeegaatje Raz du Seine. Nauwelijks in de Raz of er komt een dikke mist opzetten. De hele dag blijft het mistig met een zicht van ongeveer 250 tot 100 meter. Het is een zeer eenzame wereld. Wederom besluiten we om niet door te varen, de nacht in, maar een stop te maken in l'Aber Wrach.
s'Nachts zijn we blij dat we die beslissing genomen hebben. Ondanks deze zeer beschutte haven, bijna 3 mijl landinwaarts, stormt het behoorlijk en liggen we veel wakker. De wind trekt hard aan de boot, zodat de lijnen kreunen en steunen. Het anders zo heerlijke gekabbel van het water is nu veranderd in hevig geklots. We gaan regelmaat even buiten kijken of alles nog goed ligt.
De volgende morgen is de wind nog niet uitgeraast en wij besluiten om nog een tij te wachten. We nemen het er nog even van, voordat we vanavond laat vertrekken.
s'Nachts zijn we blij dat we die beslissing genomen hebben. Ondanks deze zeer beschutte haven, bijna 3 mijl landinwaarts, stormt het behoorlijk en liggen we veel wakker. De wind trekt hard aan de boot, zodat de lijnen kreunen en steunen. Het anders zo heerlijke gekabbel van het water is nu veranderd in hevig geklots. We gaan regelmaat even buiten kijken of alles nog goed ligt.
De volgende morgen is de wind nog niet uitgeraast en wij besluiten om nog een tij te wachten. We nemen het er nog even van, voordat we vanavond laat vertrekken.
Zeilen is soms ook plannen wijzigen en inspelen op de omstandigheden
In Concarneau maken we ons en de boot klaar voor een langere trip. Nico kijkt alle technische dingen na, bunkert diesel en zoet water en ik verzorg de bevoorrading ( proviand). Alles wordt opgeruimd en zeevast gezet. O ja, ik bevoorraad ook mijn schoenenkast (ha, ha): een paar rode laarsjes, zulke had ik nog niet. En een paar zwarte sandaaltjes. Zo goedkoop in de uitverkoop, kon het gewoon niet laten liggen.
We moeten de Raz du Seine door, een zeer nauw gaatje tussen enkele eilandjes, waar het behoorlijk tekeer kan gaan. In de pilots wordt sterk geadviseerd om de doorgang nauwkeurig te plannen met 'stil water' ( precies bij de omkering van het tij). We moeten om ongeveer 21 uur ter plaatse zijn en daarvoor moeten we om 12 uur vertrekken. Onderweg gaat het lekker en er steekt een goed zeilwindje op. Tegelijkertijd merk ik dat de barometerstand in enkele uren naar beneden 'vliegt'. Omdat ik op de weerkaartjes van het havenkantoor al gezien hadden dat er een front ons zou gaan passeren (waar mogelijk slecht weer in zit) hou ik de meter goed in de gaten. Een klein uurtje later is de meter nog verder gedaald. We zijn nog 5 mijl van de Raz du Seine verwijderd, maar zien daar een zware pikzwarte lucht boven hangen. Een korte blik van verstandhouding en we verleggen de koers naar de kust. We moeten ankeren bij St. Everette, omdat we vanwege LW niet meer de haven van Audierne binnen kunnen. De regenbui lijkt verder weg te trekken en het lijkt kalm te blijven. Echter rond 23 uur zien we de eerste lichten aan de horizon en al snel steekt er een harde wind op, we zien 25 knp (dikke 6Bft) op onze beschutte ankerplaats en tollen rond op het anker. In de lucht is het oorlog, zoveel lichten van onweersflitsen. Nico houdt de wacht in de kuip tot ongeveer half 3.
Fijn dat we de juiste beslissing hebben genomen.
We moeten de Raz du Seine door, een zeer nauw gaatje tussen enkele eilandjes, waar het behoorlijk tekeer kan gaan. In de pilots wordt sterk geadviseerd om de doorgang nauwkeurig te plannen met 'stil water' ( precies bij de omkering van het tij). We moeten om ongeveer 21 uur ter plaatse zijn en daarvoor moeten we om 12 uur vertrekken. Onderweg gaat het lekker en er steekt een goed zeilwindje op. Tegelijkertijd merk ik dat de barometerstand in enkele uren naar beneden 'vliegt'. Omdat ik op de weerkaartjes van het havenkantoor al gezien hadden dat er een front ons zou gaan passeren (waar mogelijk slecht weer in zit) hou ik de meter goed in de gaten. Een klein uurtje later is de meter nog verder gedaald. We zijn nog 5 mijl van de Raz du Seine verwijderd, maar zien daar een zware pikzwarte lucht boven hangen. Een korte blik van verstandhouding en we verleggen de koers naar de kust. We moeten ankeren bij St. Everette, omdat we vanwege LW niet meer de haven van Audierne binnen kunnen. De regenbui lijkt verder weg te trekken en het lijkt kalm te blijven. Echter rond 23 uur zien we de eerste lichten aan de horizon en al snel steekt er een harde wind op, we zien 25 knp (dikke 6Bft) op onze beschutte ankerplaats en tollen rond op het anker. In de lucht is het oorlog, zoveel lichten van onweersflitsen. Nico houdt de wacht in de kuip tot ongeveer half 3.
Fijn dat we de juiste beslissing hebben genomen.
Dol Fijn
De volgende zeildag is er eentje, die in de boekjes mag: lekker zonnetje en een goed windje. We zien veel kleine bootjes, maar vooral ook zeemeeuwen bij die boten en platen hangen. Dat betekent dat er veel vis zit. Nico vraagt nog met een schreef gezicht of we het visplankje nog moeten uithangen. " Wat denk je?" "Zullen we gaan proberen om vis te drogen in onze achterhut?"
Vis trekt vis aan en heel in de verte zien we al vinnetjes boven het water, die lijken onze kant op te komen. Als ik in de kombuis ben om het eten klaar te maken (tonijn), roept Nico mij. Hij staat voor op de boeg met stralende ogen en een grote glimlach op zijn gezicht. Rond onze boeg zwemmen zeker 6 a 7 dolfijnen. Ze zwemmen zo hard en door elkaar dat ze niet te tellen zijn. Ze zijn ruim 1,5 m lang, donkergrijs met een witte onderkant. Ze zwemmen vlak langs ons, spelen met de boeg en met elkaar. Komen omhoog en draaien zich naar ons toe, kijken ons recht in het gezicht aan. Wat een prachtig schouwspel, ze lijken er geen genoeg van te krijgen, net als wij. Wij maken diverse filmpjes en foto's. Wat is dit geweldig om te mogen beleven/zien!!
Vis trekt vis aan en heel in de verte zien we al vinnetjes boven het water, die lijken onze kant op te komen. Als ik in de kombuis ben om het eten klaar te maken (tonijn), roept Nico mij. Hij staat voor op de boeg met stralende ogen en een grote glimlach op zijn gezicht. Rond onze boeg zwemmen zeker 6 a 7 dolfijnen. Ze zwemmen zo hard en door elkaar dat ze niet te tellen zijn. Ze zijn ruim 1,5 m lang, donkergrijs met een witte onderkant. Ze zwemmen vlak langs ons, spelen met de boeg en met elkaar. Komen omhoog en draaien zich naar ons toe, kijken ons recht in het gezicht aan. Wat een prachtig schouwspel, ze lijken er geen genoeg van te krijgen, net als wij. Wij maken diverse filmpjes en foto's. Wat is dit geweldig om te mogen beleven/zien!!
"Con, wat moet ik doen?"
Het ritje tussen Doelan en Concarneau is een kort stukje, zo'n 15 mijl. Het missert; is bewolkt en benauwd. Nico heeft gisteren in Doelan het ontbrekende loodje van het visplankje (paravaan) gekocht en zit wat te knutselen. Het vistuigje met diverse rode veertjes en een namaakvisje op het einde van de lijn wordt achter de boot uitgegooid. Ondertussen drinken ze koffie/thee en keuvelen we wat. Ineens zien we wat zwarts boven water .... zou dat wat zijn? Nico haalt het boven water voor de helft en zegt dat het loos alarm is. Nog geen 10 min. later zien we het weer. Nu haalt hij alles in en ja hoor .... we hebben beet. Shit, dit is een behoorlijke vis, zo'n 60 cm. lang.
"Con, wat moet ik doen?" "He, jij bent toch een man, in de oertijd een jager. Jij behoort toch instinctief te weten wat je nu moet doen!".
Emmertje, groot mes en handschoenen had ik al klaar staan. Handschoenen zijn niet nodig, het velletje is superglad. Ik pak nog een plank en wijst heldhaftig vanaf een afstandje dat Nico achter de vinnen de kop eraf moet snijden. Nico lijkt zichzelf moed in te spreken door te mompelen " snel uit zijn leiden te verlossen" en snijdt dan met krachtige haal de kop eraf. Alsof hij dit dagelijks doet. Dik bloed spuit eruit en uit het ruggemerg komt een hele straal liquor (hersenvocht). De kop gaat direct overboord en ik neem het lijfje mee naar beneden om de ingewanden eruit te halen. Er zit zoveel spanning in het lijf dat het ergelmatig nog een schrok geeft als ik het schoonmaak. Iedere keer schrik ik hier van en moet mezelf even 'toespreken' om door te gaan. Brrr ..... Er zit nog een heleboel kuit (eitjes) in, wat zielig!
Eenmaal schoon en ingepakt in het kleine vriesvakje zijn ze toch wel benieuwd wat we gevangen hebben. We sturen foto's naar het thuisfront en al snel komt er anwoord van mijn zusje: een jonge gestreepte tonijn, deze kunnen tot 5 kg zwaar worden. Wij hebben zomaar een jonge tonijn gevangen, ongeveer 1,5 a 2 kg. Terwijl wij nog nooit gevist hebben. We hebben voor zeker 4 maaltjes in de vriezer liggen.
"Con, wat moet ik doen?" "He, jij bent toch een man, in de oertijd een jager. Jij behoort toch instinctief te weten wat je nu moet doen!".
Eenmaal schoon en ingepakt in het kleine vriesvakje zijn ze toch wel benieuwd wat we gevangen hebben. We sturen foto's naar het thuisfront en al snel komt er anwoord van mijn zusje: een jonge gestreepte tonijn, deze kunnen tot 5 kg zwaar worden. Wij hebben zomaar een jonge tonijn gevangen, ongeveer 1,5 a 2 kg. Terwijl wij nog nooit gevist hebben. We hebben voor zeker 4 maaltjes in de vriezer liggen.
Twee uurtjes later smullen we van een heerlijk vissoepje en s'avonds staat er moot tonijn op het menu.
Abonneren op:
Posts (Atom)